Het verhaal van de Sint Vitus Passie

Sinds een zondagochtend in 1842 moet de karakteristieke Sint Vituskerk in Wetsens het zonder toren doen. Als de predikant vertelt over de laatste krachtsinspanning van Simson, stort de toren van Wetsens in. Is het stom toeval of een wonder dat de toren het begeeft als de preek over krachtbron Simson klinkt in een naar Vitus vernoemde kerk? 176 jaar later komen Simson en Vitus opnieuw samen, dit keer in de Vitus Passie – een moderne vertelling van componist Anne de Bruijn.

De Vitus Passie is een reis door het leven, een reis door martelingen en een reis langs levensdoelen. We hopen dat liefde altijd overwint in de strijd tegen geweld.

Simson

In 1842 vertelt de predikant in de Vituskerk over Simson. Hoe hij, in zijn tijd, moordt, sterft, en een spoor van geweld nalaat. De dramatiek in zijn leven is er een van pure kwelling. Hij slacht andere volken af en wordt uiteindelijk zelf afgeslacht als zijn haar (maar voor de liefde) hem zijn uitzonderlijke kracht ontneemt. Met een laatste krachtsinspanning trekt Simson de tempel van Dagan omver.

Vitus

Tegenover het geweld van Simson staat de liefde van Vitus. Verguisd door zijn eigen familie omdat hij als geboren Romein Christen wilde zijn. Vitus moet martelingen doorstaan, maar blijft liefdevol en vol hoop op beter leven voor iedereen. Zo geneest hij zieken en overleeft hij de ergste martelgang. Is zijn leven vergelijkbaar met dat van Nelson Mandela? Zijn de liefdevolle levenshoudingen van Mandela en Vitus de oplossing voor geweld? Vitus sterft vroeg, maar zal een voorbeeld zijn voor vele Christenen. Mandela sterft op respectabele leeftijd, en zal voor altijd een voorbeeld zijn voor miljoenen mensen over de wereld. Zij geven sturing en hoop als geweld hoogtij viert. Liefde is de oplossing en zal gesteund worden met goddelijkheid.

De Toren en op weg wie weet waar naartoe

Dan, in 1842, als de predikant over het geweld van Simson preekt, begint het te stormen, te regenen en te onweren in Wetsens. De woorden van de predikant worden harder, net als de wind rondom de kerk. Ineens stort de toren van de Vituskerk in, terwijl een oerkreet van Simson klinkt. Simson balt zijn vuisten, komt als silhouet tevoorschijn en doet de toren van de Vituskerk instorten. Opnieuw wordt Vitus gemarteld, opnieuw doet Simson gewelddadig van zich spreken.

Als de storm is gaan liggen en Simson naar zijn ravage kijkt, verschijnt Vitus. Hij zingt Simson toe. “Stil maar Simson, stil maar vriend. Ook jij hebt liefde, hoe hard je ook vecht.” Geweld en verwoesting zullen er altijd zijn. In tijden dat mensen uit elkaar worden getrokken door een spoor van geweld is geloven in liefde voor elkaar misschien wel de enige optie. Geweld en drama zal er altijd zijn, het is de vraag hoe je ermee omgaat.

Vitus pakt voor de laatste keer de hand van Simson. Simson kijkt bang, gedraagt zich terughoudend, maar pakt de hand aan. Samen lopen Vitus en Simson de Vituskerk uit, naar waar ooit de toren van de Vituskerk stond. Samen pelgrimerend onderweg, zwoegend bovenkomen.